Uitgelicht

 

WELKOM!

 

web_4a

Speelmoment (2005) uit Sartres ‘Huis Clos‘.       foto: Thom Binksma ©

Ik ben geïnteresseerd in onderwerpen van allerlei aard. Zie de “Categorieën” in de rechterkolom. Ook kunt u zoeken in de zoekbalk rechtsboven. Deze weblog bestaat sinds 2004.

VEEL PLEZIER!

P.S. Trekt u zich s.v.p niets aan van eventuele reclame-uitingen!  U kunt natuurlijk ook een Ad-Blocker nemen.

 

De weg naar de stad

Drie tamelijk indringende novellen van de Italiaanse schrijfster en Nobelprijswinnaar Natalia Ginzburg (1916-1991) in één boekje: De weg naar de stad, Mijn echtgenoot en De boogschutter. Verhalen van een alledaags somber leven en verlangen, leidend tot uiteindelijke ontgoocheling, opgeschreven in een eenvoudige verteltrant, die exact past bij de inhoud. Ik had het werk al jaren ongelezen in m’n boekenkast staan, zoals dat met veel van m’n boeken nog het geval is. Het voordeel van zo’n nog niet aangeraakte buffervoorraad is dat je voor de nodige leesvoer eigenlijk niet meer naar de boekwinkel hoeft. Doe ik ook nog zelden, doodsbenauwd als ik ben dat ik bij m’n dood m’n boekenkast nog niet uit heb, want dan zou je het niet goed gedaan hebben toch?

“….. zij weigert het besef van leegte en isolement dat de betrekkingen tussen de mensen beheerst met troost en holle frazen te verzachten…..”.

Uitgave Meulenhof (1986). Vertaalt door Klinkert-Pötters.  Ik mag aannemen dat het niet meer te verkrijgen is via de reguliere winkels…..

 

Vreetpartijen

Dat was prachtig! Al het teveel aan papier moest en zou overboord. Midden op zee. In het Engelse Ipswich moesten we dakpannen uit het Vlaamse Oostende lossen, zo weet ik nog. Daarvoor namen we mee terug grote balen versnipperd papier. Waarschijnlijk bestemd voor het Nederlandse Rotterdam, maar hier kan ik fout zitten. Het hele ruim boordevol met die balen, maar er waren een aantal van die krengen over, te veel dus – “of we die ook wilden meenemen”. Nu ja, boven op dek dan maar met die zooi. We zouden ze onderweg wel in zee smijten, waar we ons alreeds over verheugden….. Ik zie ze nog drijven, in de verte tussen de hekgolven, in de brede schuimstrook geproduceerd door de onbekommerd draaiende scheepsschroef. Drijvend, achter elkaar, als kleine ijsbergjes. Ik moet u bekennen dat ik, vooral ook omdat ik toen blinde lol in dat overboord kieperen had, daarover later een immense wroeging aan heb overgehouden. Een wroeging die al zo’n kleine zestig jaar aan me heeft gekleefd, ook al was ik toen maar ketelbink en niet verantwoordelijk voor dat overboord gooien. Hoeveel weggooibalen zullen er geweest zijn – een stuk of tien of zo. Best wel joekels hoor! Uiteindelijk zullen ze, zwaar geworden door het water, gezonken zijn.

Nu zag ik gisteren op het nieuws een bericht over de vergane Titanic, u weet wel, die joekel van een decadent passagiersschip, vergaan door een botsing met een ijsberg, en dat het wrak nagenoeg was opgegeten door metaalvretende bacteriën. Ik geloofde dat onmiddellijk, want sommige bacteriën zijn kanjers. Je hebt erbij die sterk zwavelzuur kunnen overleven, of desnoods kokend water. Nu wilde ik dat natuurlijk ook graag geloven, want zo bedacht ik dat er zeker ook wel bacteriën zullen bestaan die hele papierbalen aankunnen met hun kleine maagjes. Ja toch?! In ieder geval deed dat nieuwsverhaal m’n energieverslindende voortsudderende wroeging in één klap verdwijnen! Ik loop nu weer fier rechtop….. 😉

 

Vicky Show

De Canadese wereldpianiste Vicky Chow speelde ‘Surface Image‘ van geluidskunstenaar Tristan Perich. Repetitieve muziek voor piano en live elektronica: elektronische geluiden die via maar liefst 40 opgehangen luidsprekers tot ons kwamen – dynamisch al of niet ritmisch geruis, geraas, geklingel, getingel, als een nauw nagenoeg ononderbroken ‘omhulsel’ van de virtuoze pianoklanken. Een ‘oppervlakkig’ stuk, zoals  de titel al aanduidt. Een langgerekte compositie van meer dan een uur. Langdurige concentratie was dus vereist, niet alleen voor de uitvoerenden, maar zeker ook bij het publiek. Voor toehoorders kon het een kwestie zijn van ‘surfen’ op een ‘eindeloze’ muzikale geluidsgolf òf zich hullen in een klankendeken, het geheel over je heen laten komen! Over het schijnbaar onvermoeibare magistrale pianospel van Vicky niets dan lof, dat hadden we de vorige dag al zonder meer weten te constateren. Kom ik straks nog op. Dames en heren, een indringend medidatiestuk, een evenement dat beslist de moeite waard was om mee te maken, echter m’n bezwaar was dat het akoestische pianospel veelal overspoeld werd door veel te hard uitgevoerde elektronische geluiden, waardoor er sprake was van onbalans. Een technische tekortkoming! Jammer, want als je het stuk beluistert op de sites van Perich en of Chow zelf valt er niets op aan te merken.

Een dag eerder: Vicky Chow speelde een aantal  ‘Etudes‘ van Philip Glass (nr. 1 t/m 10, gevolgd door nr. 12). Uiteraard betrof het minimal music, want van deze Amerikaanse componist weten we niet anders. Muziek vol met weemoedige vragen en de hoopvolle antwoorden daarop. Welnu, ze durfde deze muziek flink aan te pakken, vakbekwaam en met de nodige performance. Duurde ca. 1 uur. Er werd door sommigen zelfs beweerd dat ze deze muziek beter speelde dan de componist zelf ooit deed. Een feest voor het zeer aandachtige publiek! Was te merken aan het applaus na afloop.

De inmiddels vermaarde pianiste Vicky Chow

Plaats en tijd: Lutherse Kerk, Groningen, zondagmiddag, 18 aug., 16.00 u. èn maandagavond, 19 aug. jl., 20.00 u.

Publiek: 260. Uitverkocht!

Kader: Sounds of Music (“voor nieuwsgierige oren”) ism festival Noorderzon.

Recensie DvhN betreffende de Etudes: hier!

Surface Image

De kleuren van wit

Ik beweeg me, zo wil ik geloven, in een kring van bohemiens en draag een ultrawit driedelig pak. Witter kan niet, bestaat niet. Ook de vrouwelijke aanwezige, jong nog, in het wit. Witte jurk, hetzelfde wit. Iemand, eveneens gestoken in wit, rijdt op een fiets naar binnen. Een fiets met daarachter vastgeschroefd een ouderwetse boerenmelkkar.  Zo’n kar van vroeger waar een stuk of drie vier melkbussen in kunnen. Maar hier geen melkbussen, nee, potloden, kleurpotloden, stuk voor stuk polsdik waarvan hun zachte vettige punten, verschillend van kleur, omhoog steken. Boordevol de kar. Ik krijg de neiging er bloot en ruggelings op te gaan liggen; een soort spijkerbedervaring op te doen. Lijkt me lekker. Echt scherp lijken me die punten niet en ook de kleuren nodigen me uit. Alle kleuren van de regenboog. Wil m’n pak uitrekken, maar bedenk me: m’n blote rug kan ik maar beter uit zicht houden – met al die ouderdomsvlekken. Ik vraag derhalve de jonge vrouw of zìj niet….. nu ja. 😉

La Voix Humaine

Na afloop van haar optreden had ze zich in een onderjurkje schuin voor het podium opgesteld. Ontdaan van het personage dat ze zojuist toneelmatig had neergezet leek ze fragieler dan ik dacht, zo zichzelf, en, uiterst benaderbaar, complimenten van het publiek in ontvangst nemend. Gelukkig sprak ze Nederlands, weliswaar met een licht accent, dat wel: – ze was als kind met haar ouders gevlucht uit Oezbekistan, en kwam als zodanig in Nederland terecht. Ze moet hard gewerkt hebben, want niet alleen heeft ze inmiddels professioneel harp  (<—Podium Witteman, interview) leren spelen, ook de Franse taal beheerste ze op muzikale wijze, zo bleek tijdens haar monoloog van een uur, die omlijst was met moderne digitale pianoklanken: ze speelde een camgirl, een wanhopige vrouw die het internetcontact met haar ex-man niet los kon laten. Ze voelde zich eenzaam en verloren zonder hem: de paniek sloeg steeds toe als de verbinding verbroken werd. Ze wist ook dat de man af en toe loog, de man die niet daadwerkelijk te horen of te zien was, maar ik, toeschouwer, meende in de pianomuziek af en toe zijn stem te horen. Maar zelf was ze ook niet vies van leugens. Ze beweerde zelfs dat ze ziek was en misschien wel dood zou gaan. Overigens was er van verliefdheid over en weer duidelijk geen sprake meer. Wanhopig was ze, vertwijfeld tot huilens toe. Contact wilde ze, contact om haar gevoel van eenzaamheid te kunnen verdoezelen en haar langzame wegkwijnen maar niet te hoeven voelen. De oude foto’s van een vorig leven die ze om zich heen had verzameld, had ze in een grote kring om haar heen gedrapeerd. In het midden een dekentje. Het publiek kon haar gezicht, vertrokken van radeloosheid, middels een cameraatje waarnemen op een groot scherm, voorzien van ondertiteling in het Nederlands. Die vertaling was prettig, maar dat Fràns van haar, die tekst geintegreerd met zang, oh man, wat klonk dat lekker! Wat een mooie voorstelling, wat een genot om naar te kijken! Als ìk wanhopig ben wil ik dat in het vervolg ook in het Frans kunnen uiten….. 😉

La voix humaine facetime“:

Ekaterina Levental – spel en zang (mezzosopraan).
Chris Koolmees – concept, regie en vormgeving.
Yoram Ish-Hurwitz – piano (soundtrack).
Geluidsopname piano – Bert van Dijk.
Francis Poulenc – muziek (La Voux Humaine, versie voor sopraan en piano).
Jean Cocteau – oorspronkelijke tekst (toneel (1930)), in combinatie met andere eenakter van Cocteau).
Productie van Leks compagnie i.s.m. Oranjewoud festival.
Meer informatie: http://www.Leks.nu

Plaats en tijd: Prins Claus conservatorium, donderdag 25 juli jl, 20.15 u.
Kader: Peter de Grote Festival 2019.

La-Voix-Humaine-Ekaterina-Levental-Oranjewoud-Festival-Majanka-Fotografie-8Web

“gezicht, vertrokken van radeloosheid”…….   (zie ook trailer van Leks compagnie).

Nog nooit zal het publiek zo deelgenoot zijn geweest van de emoties van de hoofdpersoon“.

Rouwverwerking

Een ieder rouwt op zijn of haar persoonlijke manier. Een podium: moeder en dochter rouwen om man en vader. De moeder, alt/mezzospraan, deed dat op introverte wijze middels het voor zichzelf zingen van teksten, begeleid met pianomuziek van bekende klassieke componisten. De dochter brak op gezette tijden middels háár rouwverwerking bij de zingende moeder in met extraverte dans op pop- en of wereldmuziek, met de nodige -onmachtige- beat. Dat interveniëren door die dochter sprak me erg aan: een mooie tegenstelling van lijdzaam- en actief verzet. Spannende afwisseling van zang en dans, van klassiek en pop, ingetogen en uitbundig. Een variatie die de publiekelijke aandacht goed in de greep wist te houden…..

Voorstelling, plaats en tijd: “Afscheid: vrouw, kind, zielsverwant…” , Prins Claus Conservatorium Groningen, 24 juli 2019, 20.15 u.

Performance: Marion van den Akker (zang), Nina de Waal (dans) en Charlie Bo Meijering (piano).

Kader: Peter de Grote Festival 2019

 

Tandpasta-dopje

Kijk, vroeger was het leven nog enigszins draaglijk, omdat men in de fabrieken nadacht over ergonomie en gemak en zo. Tegenwoordig is dat wel een stuk anders. Neem nu het dopje van de tandpastatube. Welnu, dat gevalletje kun je er logischerwijs afdraaien, maar het lijkt me na het poetsen der tanden aanbevelenswaardig het afgedraaide voorwerpje er weer netjes op te draaien. Ja, en nu kom ik terug op vroeger, de tijd dat veel dopjes nog waren voorzien van maar één draaispoed, waarbij slechts één draaislag volstond het krengetje weer netjes vast op (of los van) de tube te krijgen. Makkelijk! Draaglijk! Waar kan je die éénspoedstubes vandaag de dag nog krijgen? Tegenwoordig, waarin er kennelijk van alles méér moet zijn, ook de spoeden dus, draai je je scheel voordat het verdomde dingetje weer fatsoenlijk vast op het tandpastaknijpkokertje zit. Het leven verwordt langzamerhand tot een toestand van meer en meer ondraaglijkheid!  😉