Uitgelicht

 

WELKOM!

 

web_4a

Speelmoment (2005) uit Sartres ‘Huis Clos‘.       foto: Thom Binksma ©

Ik ben geïnteresseerd in onderwerpen van allerlei aard. Zie de “Categorieën” in de rechterkolom. Ook kunt u zoeken in de zoekbalk rechtsboven. Deze weblog bestaat sinds 2004.

VEEL PLEZIER!

P.S. Trekt u zich s.v.p niets aan van eventuele reclame-uitingen!  U kunt natuurlijk ook een Ad-Blocker nemen.

 

Léve Hooghoudt!

Ik herinner me nog: je maakte je grammofoonplaten af en toe schoon. Dat deed je met een ‘wondermiddel’ dat toentertijd rond de 10 gulden kostte. Wondervloeistof in prachtig hardplastic design-flesje van ca. 150 ml. Een flesje dat in staat bleek bij mij psychedelische emoties op te roepen: dan moest het wel goed spul zijn. Mooie, schone platen zou het opleveren, deed het ook, was niks mis mee. Na schoonmaakbeurt nauwelijks nog geknetter en volgens mij ging de muziek er an sich ook al beter door klinken. Jofel! Het maakte me nieuwsgierig naar de aard van het schoonmaakvloeistof. Ik werkte toentertijd op een chemisch laboratorium waardoor het makkelijk was even snel gaschromatografisch uit te zoeken welke componenten het wondermiddel bevatte. U raadt het al, niks bijzonders: het hoofdcomponent bleek water met verder nog klein beetje alcohol en zover ik me herinner ook nog een heel klein beetje (giftig) methanol. Dat moet per flesje niet meer gekost hebben dan een stuiver….. tien gulden ontvangen voor een stuiver! Ik denk overigens wel dat het flesje wel meer gekost zal hebben, maar ja, met design-flesjes maak je geen platen schoon…..

Gisteren las ik een bericht in de krant dat ging over 70%-ige alcohol, te gebruiken als een niet aan te slepen ontsmettingsmiddel in deze tijd van de Corona-crisis. Arno Donkersloot is CEO van Hooghoudt, de Groningse drankenproducent. Dit familiebedrijf gaat desinfectie-alcohol leveren aan de zorg om woekerprijzen tegen te gaan!! Dat vond ik een mooi bericht en het deed me onmiddellijk denken aan dat platenschoonmaakmiddel.

Heden ten dage maak ik zelf m’n reinigingsmiddel voor vinyl dat uit niets anders bestaat dan een nat zacht sponsje, waaraan toegevoegd een heel klein drupje afwasmiddel. Na zachtaardig liefdevol boenen (draaien met de richting van de groeven mee) de plaat met lauw water water afspoelen en drogen met een licht-vochtige zeemlap. Even nadrogen en klaar om in psychedelische sferen te geraken!!  😉

Controle bij de deur!

Onzekere tijden leiden altijd, daar kun je donder op zeggen, tot irrationeel gedrag. Angstgedrag. Angst voor eventuele tekorten, angst voor iets waar men denkt geen grip op te hebben, angst die bijvoorbeeld velen doet ingeven om de supermarkten leeg te plunderen, “want wie weet….”. Hamsteren noemt men zoiets, genoemd naar het bekende inhalige beestje, het enige levende wezentje dat inderdaad màg hamsteren, daar is het zelfs voor gemáákt! Toch dient men zich te realiseren dat grote-mensen-hamsteren een daad betreft van asociaal handelen, terwijl de ratio ons tot dusver iedere dag blijft toeroepen dat inhalig graaien nu, in de huidige, oké, onzekere gevaarlijke tijd, niet eens nódig is: er blijken, zo hoor ik her en der, helemaal geen bevoorradingsproblemen te bestáán, maar tòch die lege schappen in de supermarkten; sommigen hebben hun proviandkasten thuis volgeladen ten koste van anderen. Gebrek aan solidariteit dient sowieso misdaad te zijn en zeker in tijden van angstige onzekerheid voor iedereen, het wereldwijd spookachtig rondwaren van een in potentie gevaarlijk virus, het Corona-virus. Nu is het mij niet helemaal duidelijk waarom de supermarkten zelf geen verantwoordelijkheid nemen aangaande dit knagende onderwerp. Het spreekt toch vanzelf dat men iemand met een overvolle winkelwagen met wc-papier (kennelijk populair) niet naar buiten mag laten gaan? En dat geldt natuurlijk ook voor andere producten; supermarkten zouden moeten weten, en dat wéten ze donders goed, hoeveel producten er onder normale omstandigheden gemiddeld per persoon de winkel verlaten. Laat ze dat dan aanhouden. Richtlijn! Misdadig is het toch te stellen grof te verdienen aan wankelende tijden, zoals nu….. Dus supermarkten, controle bij de uitgang!

Ik, de kwetsbare

Ik kan u vertellen dat ik bij de uiterst bevoorrechte groep kwetsbare ouderen ben ingedeeld. Dat wil zeggen dat een besmetting met het zogenaamde Corona-virus voor mij de ultra-trap van leven kan gaan inhouden. De ultra-trap betekent voorbij het leven, zoals ultra-violet voorbij het licht is, zoals ook de dood voorbij het licht is. Maar ik laat me niet gauw uit het levensveld slaan; ik zit uit voorzorg lekker thuis opgesloten, geïsoleerd, verstopt voor het virus, de teevee uit, want de praatjesmakers van het scherm helpen niet mee aan vrolijkheid. Dat het weer buiten op dit moment nog bij lange na niet aantrekkelijk genoeg is helpt natuurlijk ook mee aan het binnenzitten. O ja, èn handenwassen natuurlijk, iedere vijf minuten doe ik dat, maar moet daarbij wel constateren dat er zo van die handen niet veel overblijft, maar ja, lichaamsoffers zullen wel zo hun nut hebben voor behoud van de rest van het lichaam….. 😉

Kwartet

Dit verhaal is gesitueerd in een nabije toekomst. Een toekomst die ons lijkt te beroven van onze laatste culturele en maatschappelijk illlusies“.

Alle leden van het strijkkwartet, gepersonifieerd in de roman Kwartet van Anna Enquist,  zijn op verschillende manieren beschadigd door het leven; in de muziek vinden ze afleiding en troost, zoals goede kunst altijd in staat zal zijn op z’n minst enige troost te brengen. Tijdens een repetitie, waarvan muziek en techniek meestal kundig wordt omschreven en waarbij het Strijkkwartet no. 19 [Dissonantenkwartet] van ene Mozart een zekere voorkeur heeft bij de musici, worden ze overvallen en gegijzeld door een ontsnapte gevangene die in de gevangenis een briefrelatie onderhield met een van de speelsters….. hoe loopt dat af?

Ik moet zeggen dat de plot, hoe alles samenvalt, geconstrueerd aandoet, te overduidelijk bedacht. Natuurlijk, alles in romans is bedacht, fictie, maar ik wil dat als lezer niet gewaarworden. Maar het boek is best de moeite waard om te lezen! In zekere zin geëngageerd en zeer wel onderhoudend!

enquist

Kwartet (2014) is een uitgave van De Arbeiderspers.

Een zin van Enquist die me aansprak: Overheidsbedrijven geprivatiseerd, niets geïnvesteerd in onderhoud, veiligheid, controle. Ze hadden onvoorstelbare bedragen binnengesleept en mochten onder geen beding omvallen…..

Zonder buren

We zagen dat het leegstond, het huis met het rieten dak – aan de doodlopende weg. Een mooie stille omgeving met uitzicht op water, schapen en vogels. We zouden er zo willen intrekken, in het huis. Verlaten omgevingen, alléén natuur – houden we van. Zijn we ook lang gewend geweest; gaf het ultieme gevoel van vrijheid, met niemand iets te maken!  Wel een auto, ja, je moet daar wel een auto, want het openbaar vervoer en de boodschappen zijn te ver weg. Nu kan je de boodschappen laten bezorgen, maar ja, dan heb je weer iemand over de vloer waar je voor moet thuisblijven, hetgeen niet de onafhankelijkheid bevordert natuurlijk. Een veilige plek ook tegen virus-epidemieën…!

We loerden er naar binnen: een schok ging door ons heen – dat lìcht! Herkenning! Dat invallend licht via de ramen op het noorden, oosten èn westen! Dàt licht, díe sfeer, zoals we ooit gewend waren, maar sinds lang niet meer hebben kunnen meemaken. De  ramen van onze huidige woonstee weliswaar op het noorden, maar niet op oosten en westen. Dit ander soort van licht had het eerdere licht in onze hoofden weten te wissen. De vergetelheid slaat snel toe. Herinneringen aan dat eerdere licht begonnen zich tijdens het bezichtigen van het huis nu in porties aan ons op te dringen: binnenshuis het stille, niet te definiëren licht; zoiets moet je zien, ervaren. Eén herinnering zegt ons bijvoorbeeld dat we in het licht van de middag muziek gingen opzetten, modern klassiek, zoals bijvoorbeeld de pianostukken van ene Stockhausen. Ligeti, waren we ook niet vies van, of de ‘Sacre’ van Strawinsky op meerdere piano’s, wat dacht ú! Of we hoorden er de opvallende stem van ene Ton Hartsuiker, die ons via de radio vertelde over moderne muziek. Zodra echter de schemering aanbrak kozen we de barokke madrigalen. Wereldse a capella koormuziek, om even van de wereld te kunnen zijn. En als het dan echt donker was geworden, al het mooie licht was gaan slapen, dachten we, bang als we waren, de boze geesten te verjagen met keiharde rock & roll muziek….. Kortom, de ultieme schoonheidsbeleving – vrij van buren!

[Muziek, dat helpt, wist Reve].

huis_hoeksmeer

Het leegstaande huis met die twee schoorstenen, mèt schuur. Is dat geen mooie plek?

Just for the record III

Vervolg van m’n blog Just for the Record II, waar ik slechts notities voor mezelf maak en daarbij geen of nauwelijks commentaar geef. Een dagboekmatige ‘boekhouding’. U mag meelezen.

Eind 2019 al mee begonnen, nu dan eindelijk geheel uitgelezen – “Het Keerpunt” van Klaus Mann (schrijver, geëngageerd cabaretier en oudste zoon van de Duitse Nobelprijswinnaar Thomas Mann). Het Keerpunt is een zowat 600 pagina’s tellende autobiografie. Het vormt de neerslag van een uitermate bewogen en strijdbaar leven, vol dynamiek, vol ontmoetingen met (opkomende) kunstenaars, vol hoop, teleurstelling en desillusie. De schrijver woonde op diverse plekken op de wereld om uiteindelijk in Amerika te belanden als exil-schrijver. Er was, zeker ook als emigrantenbestaan, de niet af te laten strijd tegen het opkomend fascisme in z’n thuisland Duitsland. Het boek geeft een indringend beeld van de jaren dertig en veertig. Klaus heeft helaas in 1949 zelfmoord gepleegd…..

Thomas Mann, de vader, kenschetste Het Keerpunt als een persoonlijke en smartelijke tekening van een heel tijdperk.

Een uitgave van De Arbeiderspers [privé-domein], 1985. Persoonsregister achterin. Dat is wel handig!

Waar engelen schromen

Wat wil je? Een burgerlijk bekrompen Engels milieu van slome bedaagdheid of een vitale tevens losbollige Italiaans milieu van zekere beruchtheid? Engelen zullen, denk ik, beide exclusieve situaties proberen te mijden, althans zo zie ik dat. Maar als je, niet als engel, maar als als levenslustig mens, zoals Lilia, niet kan aarden in een omgeving waar je bent opgegroeid, zou je het misschien maar al te graag zoeken een andere wereld, zeker als ook nog eens alles door je familie voor je bedisseld wordt. Lilia verlaat derhalve haar Engelse omgeving en gaat op reis naar Italië, waar ze de wilde twaalf jaar jongere Gino ontmoet. Overhaast treden ze in het huwelijk en gaan in Italië wonen. Een groot contrast vergeleken met het Engelse milieu, een contrast dat de nodige spanning oproept, zeker als er een kind komt. Als Lilia ook nog eens vroegtijdig komt te overlijden volgt de strijd om dat ene kind. De Engelsen eisen het op….. maar waar twee honden vechten om één been, gaat, in dit geval, de dood ermee heen….. Lees en huiver!

Het gaat hier om het debuut van E.M. Forster ( vooral bekend vanwege het [verfilmde] boek ‘A Passage To India’), getiteldWhere Angels Fear to Tread” (1905), in 1992 uitgegeven door uitgeverij Contact, en vertaald door Bas Heijne. Dit boek is ook verfilmd.

angelsfear

Paar citaten uit het boek:

    • ….. we kunnen betere mensen zijn in nieuwe, schone woorden, die nog nimmer door onze kleingeestigheid of onze onhebbelijkheden zijn besmet. Een vreemde taal…….
    •  ook dorpsgekken horen deel uit te maken van de natuurlijke orde…..