Uitgelicht

 

WELKOM!

 

web_4a

Speelmoment (2005) uit Sartres ‘Huis Clos‘.       foto: Thom Binksma ©

Ik ben geïnteresseerd in onderwerpen van allerlei aard. Zie de “Categorieën” in de rechterkolom. Ook kunt u zoeken in de zoekbalk rechtsboven. Deze weblog bestaat sinds 2004.

VEEL PLEZIER!

P.S. Trekt u zich s.v.p niets aan van eventuele reclame-uitingen!  U kunt natuurlijk ook een Ad-Blocker nemen.

 

Netto in duigen

Luister mensen, onder de huidige regering Rutte3 zal het er in 2019 niet beter op worden met onze koopkracht. Lachebekje Rutte, premier van en voor de VVD, vertelde ons direct na prinsjesdag dat we, althans de meesten van ons, er qua salaris netto op vooruit zullen gaan in 2019 (de rijken méér dan de rest, naar samenleving-ondermijnend VVD beleid), hetgeen we aan het einde van deze maand naar alle waarschijnlijkheid ook daadwerkelijk zullen kunnen constateren. Echter……. dat stukje netto-winst zal geheel worden opgeslokt door de stijgende (gemeentelijke) vaste lasten. Sterker nog, de koopkracht zal in het algemeen, zo voorspel ik, voor grote groepen mensen zelfs dálen, hetgeen vooral vervelend is voor de onderkant van de maatschappij (nòg armer worden is eufemistisch gezegd niet leuk). Een uitermate slechte zaak ook voor de economie. Als je mensen in de kou laat staan, velen zelfs in pure armoede houdt, groeit de economie niet. Dat VVD-ers dat niet dóór hebben!

Dan die creatiefloze btw-verhoging van Rutte3. Daar gaan de supermarkten dan weer juist heel creatief mee om in hun hebzuchtig handelen. Ze hebben netjes die 3% verhoging doorberekend in de prijzen, maar dat schijnt 0.17% te veel te zijn, want de daadwerkelijke btw-verhoging bedraagt 2.83%. Hiermee zouden die supermarkten miljoenen winst maken…..

Wat nu kunnen wij in ieder geval aan dergelijk kwaadaardige kruideniers-praktijken doen? Welnu, ten eerste koopstakingen houden of domweg minder kopen, hetgeen een zekere discipline vereist, maar we kunnen ons alledaags-fatsoenlijk gedrag ook af en toe laten uitmonden in zogeheten proletarisch winkelen, hetgeen in deze omstandigheid wat mij betreft natuurlijk geheel scrupuleloos uitgevoerd kan of mag worden: dieven moeten we terugpakken!

Venstergetuur

Woest ben ik! Hoe organiseer je nu op zó’n manier een toneelstuk?! Hoe kan de toeschouwer dat nou waarnemen op minimaal vijftig meter afstand? Vijftig meter! Dichterbij kom je niet, want water, ja wáter, en dan ook nog eens over die wijdte door vensters naar binnen moeten turen om te zien wat het toneelstuk te brengen heeft? Om over de verstaanbaarheid der teksten nog maar te zwijgen! Overigens ben ik zo te zien de enige kijker.

Allereerst ben ik blij dat ik me weer eens na lange tijd een stukje droom kan herinneren en wel op zo’n manier dat ik er ook nog eens wat van kan maken, maar m’n eigen verklaring van bovenstaande droom maakt mij niet blij: het is tegenwoordig een kwestie van me steeds meer moeten aanpassen, want ik voel dat m’n lichamelijk functioneren er niet bepaald beter op wordt, waardoor veel voor mij interessante aangelegenheden min of meer “op afstand dreigen te worden gezet”. Vroeger kon ik nog gewoon over water lopen, had ik het idee, als ik maar snel genoeg m’n benen voortbewoog, soepeltjes. Ja, soepeltjes was ik – veel hardgelopen. Maar m’n stelten willen heden ten dage niet meer zo, ze zijn wiebelig, controleloos zwaaierig, wankelig, hetgeen me veel energie kost. Goed vasthouden op de trap. En dan: het goed kunnen zien wordt minder, hetgeen me eveneens tot aanpassen dwingt. Zo rij ik niet meer in het donker, want dat vergt te veel getuur. Ook m’n gehoor laat me in de steek. Eén oor doof. Het àndere oor is nog goed, maar ben niet meer goed in staat te vernemen waar onverwachte geluiden precies vandaan komen. Ook niet met een gehoorapparaat. Nu ja, toneelvoorstellingen volgen gaat nog, en ook concerten hoef ik nog niet te laten schieten. Gelukkig, maar toch…..

Alternatieve kerstboom

Ik zie het al hier en daar: in de tuin een namaak-kerstboom die eruit ziet als een èchte, vooral in het donker. Met verbeelding kom je ver. Valt natuurlijk aan te raden want dan hoef je tenminste geen levende boom van elders te halen. Prik daarvoor een korte of lange stang rechtop in de grond en ga hem goed scharen, alle kanten op, zodat-ie niet kan omvallen. Dat is dan de stam. Há! Bevestig aan die steundraden van bovenaf elektrische draden met lampjes (kun je overal kopen). Doe dat in alle richtingen: noord, zuid, oost en west èn daar tussenin, en laat die draden naar beneden (een beetje) uitwaaieren. Zorg voor goede aansluiting van de lampjes, het liefst kleurloos of hooguit bleekgeel (gekleurde kitsch wil je niet), en je hebt een prachtige boom. Heb je al een sparrenboom in de tuin, dan lijkt het me logisch die als zodanig te gebruiken. Voor de huiskamer een idem dito verhaal (natuurlijk al of niet met versierselen). Scheelt een hoop bomen! 😉

voorbeeld kerstboom.

De ruttige vaas

We kregen via de krant een brief van de minister-president, waarvan de inhoud een tamelijk corporatistische tendens had. Logisch, want corporatisme is een uitvinding van de VVD. Het wil zoiets zeggen als één zijn met elkaar (met elkaar de schouders eronder en zo stiekem de rijken rijker maken). De premier van en voor de VVD stelde daarin voor dat we ons Nederland zouden moeten verbeelden als een grote fragiele vaas, waar we uiterst voorzichtig mee zouden moeten omgaan. Dat weten jullie; die brief zal niemand ontgaan zijn…..

Nu dienen we goed te weten dat het helemaal niet gaat om Nederland, dat Nederland als natiestaat niet belangrijk is. Wat in eerste instantie telt is niet staat, maar individu! En als we die individuen voorstellen als zijnde stuk voor stuk kleine fragiele vaasjes (laat ìk ook eens op de metafoor-toer gaan) moeten we concluderen dat er al heel wat vaasjes naar de bliksem zijn geholpen tijdens de neoliberale regeerperiode onder leiding van deze premier van en voor de VVD. Er is totaal geen sprake van één zijn met elkaar want de tweedeling is veel te groot geworden. De arm-rijk kloof is alleen maar gegroeid. De koopkracht voor velen afgenomen, de armoede vergroot. De samenleving vernield! Nederland als één voorstellen is, in dit licht gezien, pure provocatie. Ik denk dat de neoliberale premier van en voor de VVD hem begint te knijpen, want de demonstraties van de gele hesjes zouden wel eens flinke impact kunnen hebben…..

De puinhoop als resultaat van het vuige neoliberalisme

Vervolmaking

De mens is en vat vol eenzaamheid. Kan niet anders. Individuele eenzaamheid, niet te verwarren met ‘alleen zijn’, kun je nooit voor honderd procent uitwisselen met iemand anders, zeker niet als je die eenzaamheid uit niets anders laat bestaat dan uit leegte, negatieve eenzaamheid. Woorden, taal dus, hebben dezelfde ‘kwaal’. Dingen en gevoelens zijn nu eenmaal nooit precies met woorden te omschrijven. Goed, eenzaamheid als een hol leeg vat, waar menig mens onder te lijden heeft. Mijn therapie zal in dezen zijn: opvullen! Opvullen met wàt je ook maar tegen kunt komen. Je kunt dat natuurlijk bewerkstelligen met al je zintuigen wagenwijd open te zetten. Beelden in je opnemen, beelden van je directe omgeving. Kijk naar een boom en slurp hem op met je zintuigen. Kijk naar een landschap en absorbeer het, maar verg wel wat van je concentratievermogen: inprenten! Prent het in je geheugen en koester het zonder alles direct te willen begrijpen. Verbeeld het je, d.w.z. zet de beelden om, zet ze naar je hand. Zet daarvoor je eenzaamheid aan het werk, al of niet geconcentreerd zijnde, en vervolmaak (lees: vermaak) jezelf. Niet slechts met beelden maar met alles wat je zintuiglijk kunt aanraken. Zintuigen, het woord zegt het al, zijn werktuigen van de zin. Met het woord ‘zin’ stuit je al gauw op zingeving, op ‘zin van het leven’. Wat is de zin van het leven? Welnu, dat zal voor een ieder anders zijn. Dat ligt eraan wat je allemaal in dat zintuigvat van je hebt gestopt om te kunnen koesteren. Zo probeer ikzelf, als voorbeeldje, veel muziek in m’n vat van eenzaamheid te stoppen. Het liefst muziek hier en daar verweven met dissonante tonen: alles wat schuurt geeft mij energie, energie voor de vervolmaking, mijn vervolmaking. De zin van eenzaamheid. Echter dat betekent niet dat ik volmaakt ben, integendeel, want muziek is slechts een onderdeel(tje) van m’n leven….. 😉

Occasion

De man, hij was toe aan een nieuwe auto. Weken in de weer geweest met ontelbare informatieboekjes over bepaalde automerken. Om van zoeken op internet nog maar te zwijgen. Afmattend voorwerk: prijsvergelijkingen, aarzelingen en wakker liggen. Eerst maar weer even wegleggen die bulk-informatie, maar de onrust kon niet worden weggelegd en bleef knagen. Overnieuw lang wikken en wegen, totdat het er dan toch van moest komen. Het zou ook niet anders meer kunnen! Wat kon er nu nog misgaan? Alle bijkomstige voor- en nadelen aangaande accesoires en gadgets had de man op een rij weten te zetten: de keuze was eindelijk daar, het oordeel geveld, klaar en helder, en met de financiering kwam het wel goed. No problem! Kopen die handel….! Doch na definitieve aanschaf van de occasion drong zich al gauw een zeker gevoel van ongenoegen bij de man op. De auto vertoonde irritante dingetjes, zoals een zekere stugheid en ja, in principe was alles oké, alles werkte, maar helemaal lekker vond hij het niet gaan. Misschien had hij toch verder moeten kijken, meer onderzoek moeten doen…….

Ik was toe aan een nieuwe auto. Geen voorbereidingen. Niet in het minst! Te lui voor! Kijken of m’n garage nog wat interessante gevalletjes voor mij in petto had. De garagehouder wees me zijn occasions en na tien seconden, het mogen er ook twintig zijn geweest, had ik er eentje op het oog en, niet onbelangrijk, ‘no problem’ aangaande de financiën. Na amper wikken en wegen had ik dan ook het gewilde object de status van uitverkorene gegund….. Ik moet nu, na enige tijd, zeggen: nooit eerder zo tevreden geweest als met deze nieuwe aanwinst. Je kan maar beter, zoals ik, geen verstand hebben van auto’s. Bovendien is verstand hebben van auto’s, net zoals dat geld voor voetballen, niet chique. Wees nou eerlijk…..  😉

Koele meren des doods

Lang geleden dat ik weer eens flink ontroerd het theater uitliep. Toneel door Het Nationale Theater: ‘Van de Koele Meren des Doods‘, naar de gelijknamige roman van Frederik van Eeden, schrijver, gerekend tot de Tachtigers.

Een jonge aantrekkelijke vrouw, opgevoed in een, naar al gauw blijkt, een huichelachtig deftig-burgerlijk christelijk gezin, waar de moeder wegens overlijden al vroeg ontbreekt. Ze, de vrouw, luisterend naar de naam Hedwig de Fontayne, is met gemengde gevoelens op zoek naar haar identiteit. Ze ontmoet bij toeval een jonge kunstenaar in de dop, die met haar wenst te trouwen. Stiekem is ze wel min of meer verliefd op de man, maar  toch wijst ze hem af. Bovendien was de man in kwestie ook nog eens wees, en dat kon al helemaal niet.

Al gauw meldde zich een andere man, een echte ridder, zoals hij zichzelf noemde. Maar die beste man kon uit zekere overtuiging slechts een platonische relatie met haar aangaan, waarna de vrouw, die dus liefde te kort kwam, een verhouding aanknoopte met een musicus, een pianist, een jeugdvriendje. Hij trad overal op en ze begeleidde hem op z’n muzikale reizen. Ook die romance liep niet goed af vanwege onenigheid over haar relatie met de ‘ridder’. Ondanks dat was ze inmiddels zwanger van de pianist. Het kind wordt echter onverwacht te vroeg geboren. Ze valt flauw en men brengt haar naar het ziekenhuis. Ze wil eigenlijk niets liever dan dood. Aan zuster Paula van het ziekenhuis vertelt Hedwig haar hele relaas die dan in mooi opgezette taferelen voorbijkomt. Dit alles in een functioneel decor met op het achterdoek continu een projectie van dreiging van water, diep water…..

Vlotte voorsteling, 100 minuten mooi gespeeld: m’n aandacht verslapte geen moment, ook al vanwege het mooie niet moeilijke taalgebruik. De grote verrassing, die ik hier niet verklap, kwam op het laatst. Wel al vielen er angstige vermoedens te constateren. Dat maakte het sterk! Prachtige voorstelling die eindigt waar het begon, met een open eind, maar je weet al hoe het af zal lopen met Hedwig! Overigens moet ik het boek nog lezen; het staat bij me thuis op de plank zich ernstig aan mij op te dringen…..

Hoofdrol (mag apart genoemd worden!): Hanne Arendzen
Medespelers: Ella van Drumpt, Marliz van Til, Willem Voogd, Tijn Docter, Vincent Croiset, Reinier Bulder.

Bewerking en Regie: Ger Thijs.

Presentatie: Hummelinck Stuurman Theaterbureau.

Plaats en tijd: Theater De Molenberg, Delfzijl, zaterdagavond 24 november jl. Aanvang 20.15 u.

theater

De spelers van ‘Van de Koele Meren des Doods’ met in het midden Hanne Arendzen. (Foto: Het Nationale Theater)